چـه آسان بر نگاهــت دل سپــــــردم

بـــه یکـــــباره دلــــــــم را گــــــــم نمودم

مـــیــــــان حـــــــرفـــــهای پـــــوچ مــــــردم

تـــــــو را هــــــر لــــحظــــه در قــــلبم سپردم

چـــــه آســـــــان تــــو مـــرا از یـــــاد بـــــــــردی

نــــگــــاهــــــم را پـــــــــر از انــــــدوه کــــــــردی

بـــه زیـــر ســــایه عشــــقــــت نــشـــســـتم

امـا تــــو عــــاقــــبــــت را انـــــکار کـــــردی

چـــه بیخـــود مـــن تـــلاشی پــوچ کردم

زمیــن قلــب خــود را کــهنه کــردم  

چه بیخود دلسپردم به نگاهت

نــدانستم که بیخود پل شکستم

گاهي اوقات گذشتن از معشوق به خاطر عشق نهايت عاشق بودنه

                                  الهی     

در قلبم جا داری

ياد داشته باش هر وقت دلتنگ شدي به آسمان نگاه کن.

 کسي هست که عاشقانه تو را مي نگرد و منتظر توست

. اشکهاي تو را پاک مي کند و دستهايت را صميمانه

مي فشارد. تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت. و

اگر باور داشته باشي مي بيني ستاره ها هم با تو

حرف مي زنند. باور کن که با او هرگز تنها نيستي.

 فقط کافيست به آسمان نگاه کنی وعاشق باشی

يادمون باشه که هيچکس رو اميدوار نکنيم

 بعد يکدفعه رهاش کنيم چون خورد ميشه ميشکنه

 و آهسته مي ميره . يادمون باشه که قلبمون رو

 هميشه لطيف نگه داريم تا کسي که به ما تکيه کرده

 سرش درد نگيره يادمون باشه قولي رو که به کسي ميديم

 عمل کنيم . يادمون باشه هيچوقت کسي رو بيشتر از چند

 روز چشم به راه نذاريم چون امکان داره زياد نتونه

طاقت بياره . يادمون باشه اگه کسي دوستمون داشت بهش

 نگيم برو نميخوام ببينمت چون زندگيش رو ازش ميگيريم

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،

آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،

آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم،دستانت را بسوی کدام

آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟

بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند

به تن شبای سکوت تو شد آواز من

یه لالایی پر از غربت و بی غزل

گفتی نروو اگه تو بری تکیه گاه من میشه باز خراب

توی این کویر میرسم دوباره به یک سراب

بزار روی شونه های تو باز برم به خواب

ولی رفتم دلتو شکستم و موندی بی کس و بی پناه

خودمو نمی بخشم بعد این واسه این گناه

روزتم مثل شب تار من شد سیاه

برمیگردم *اگه تونستی منو واسه این گناهم ببخشی

نمونده روی قالی زندگیم غیر تو نقشی

بدون تا ابد هستم اگه تو باشی

رهگذر

وقتي دلم به درد مياد و کسي نيست به حرفهايم گوش کند،
وقتي تمام غمهاي عالم در دلم نشسته است،
وقتي احساس مي کنم دردمند ترين انسان عالمم...
وقتي تمام عزيزانم با من غريبه مي شوند...
و کسي نيست که حرمت اشکهاي نيمه شبم را حفظ کند...
وقتي تمام عالم را قفس مي بينم...
بي اختيار از کنار آنهايي که دوسشان دارن..
بي تفاوت مي گذرن....

ياد گرفتم تو رو ببخشم و تقاص گناه هاتو خودم بدم ...

ياد گرفتم نجنگم ولی در برابر خنجرت محکم بايستم ...

وقتی هنوز نرفته بودی ، فهميدم چه جوری صبور باشم ...

فهميدم چقدر حرف ناگفته دارم ... فهميدم عشق واقعی اين نيست که

يه پرنده رو آب و دون بدي و تر و خشکش کنی ...

فهميدم عشق همون لحظه ی کوتاه با غصه رها کردن پرنده است ...

 آره همه چیز رو فهمیدم...! ولی هيچ وقت اين و نفهميدم که چرا به من فرصت ندادی

 تا ثابت کنم همه اینها رو ياد گرفتم و فهميدم...؟!!

...............................

تنها در میان تن ها چه عاشقانه مانده ام

در بیهودگی انتظار پیوستن به تو چه بی صبرانه مانده ام

چه خوانا دوریی ات را بر سردر خانه نوشته اند

ومن در نخواندن آن چه پا فشارانه مانده ام

چه بسیار است دورویی ها،فراموش کردنها و گسستن ها

و من در این هم همه چه صادقانه مانده ام

رفیقان همه با نارفیقی خود رفتند

من هنوز با آنان چه دوستانه مانده ام

خواستگاه من کجاست که من آنجا قنودن خواهم

من در پیمودن راه چه عاجزانه مانده ام

من در میان تن ها چه عاشقانه مانده ام

اولش فکر نمی کردم که دلم رو برده باشه

یا دلم گوی چشای روشنش رو خورده باشه

اما نه گذشت و دیدم دل من دیونه تر شد

به تو گفتم و دلت از غصه من با خبر شد

آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن

رفتن یک راه دشوار واسه هرگز نرسیدن

**************************

می دونم دوسم نداری مثل روزای گذشته

من خودم خوندم تو چشمات یک کسی اونو نوشته

میدونم فرقی نداره واست عاشق بودن من

میدونم واست یکی شد بودن و نبودن من

اما روح من یک دریاست پر از مو و تلاطم

ساحلش تویی تو خنجراش حرف مردم

اخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن

رفتن یک راه دشوار واسه هرگز نرسیدن

دیگه از دست خودم خسته شدم از این که این قدر بلا سر این دل

 بیچارم می یارم بازم وقتی دارم باهاش حرف می زنم سرش داد

می زنم ومی گم دیگه دوستت ندارم چرا بازم غصه دارم کردی اون

 وقته که دلم گریه می کنه و می گه من تو رو غصه دار کردم می گه

از وقتی خدا منو تو سینه تو کاشته آسایش ندارم همیشه خوردو داغونم

 همیشه خون گریه می کنم ولی من صداش و می شنوم و خودم رو

می زنم به نشنیدن و بازم ........

وفاي شمع را نازم كه بعد از سوختن

به صد خاكستري در دامن پروانه ميريزد

نه چون انسان كه بعد از رفتن همدم

 گل عشقش درون دامن بيگانه ميريزد

ه. وقتی نا امید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی

. وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی روکه به صدات محتاجه

. وقتی دلت خواست از غصه بشکنه به یاد بیار کسی رو که توی

 دلت یه کلبه ساخته. وقتی چشمات تهی از تصویرم شد

 به یاد بیار کسی رو که حتی توی عکسش بهت لبخند میزنه

. وقتی جایی نشستی که کنارت خالی بود به یاد بیار کسی رو

 که توی آغوشت جا میگرفت

خدا یا منم می خوام مثل تو باشم تنها تنها

می دونم دوست نداری جز خودت کسی تنها بمونه

تنهایی رو دوست دارم من عاشقت شدم

 می دونی واسه همینه می خوام تنها بمونم

 مثل خودت چون تنهایی مرامه عشقه

چقدر قشنگه که آدم یکی رو داشته باشه که به خاطرش زندگی کنه چقدر قشنگه بدونی که اونم فقط به تو فکر میکنه چقدر قشنگه تا میخوای حرف بزنی اسم اون رو لبات بشینه چقدر قشنگه بدون اینکه التماس توچشمات باشه هر روز بهت بگه : دوستت دارم به خدا دوست دارم ..................... دوستي گلي است در ميان گل هاي گلستان كه هرگز پژمرده نمي شودبهاري است كه خزاني در پيش ندارد جوانه اي است كه فقط در دل هاي حساس رشد ميكند اري من با دوستي ها اشنا شدم و مهر و وفا را اموختم و محبت را احساس كردم زيرا كه وجود همه اينها را در تو يافتم . ميدوني چرا وقتي کسي که عاشقشي ميميره تو فقط گريه ميکني؟چون فقط بهش عادت کردي ولي اگه واقعا عاشقش باشي تو هم ميميري

عشق رو " اد" کن .. به احساسات قشنگت" پي ام" بده .

. غم ر و " دليت" کن براي غرور" آف" بزار بگو بشکن آخه دنيا دو روزه

.. و خيانت رو"هک"کن ازانسانيت " کپي" بگير و " سندتوآل" کن

با صداقت، وفا و معرفت هم "چت" کن از زيبا ترين خاطره هاي زندگيت" وب" بگير

از روزگار دلم گرفته از این تکرار دلم گرفته
دلم می خواد گریه کنم بارون ببار دلم گرفته

برای گم کردن خویش رها شدن از کم و بیش
برای در خود گم شدن جدا از این مردم شدن

بهانه ی گریه می خوام بهانه ی فریاد زدن
بیا تو باش ای مهربان بهانه ی گریه ی من

از روزگار دلم گرفته از این تکرار دلم گرفته
دلم می خواد گریه کنم بارون ببار دلم گرفته

از من دیگه هیچی نمونده یه قصه ام صد باره خونده
امروز هوا هوای گریه س گونه هامو بارون پوشونده

ابر غمم بارون نمی شه درد سکوت درمون نمی شه
بخون برام از پشت شیشه درد سکوت درمون نمی شه

از روزگار دلم گرفته از این تکرار دلم گرفته
دلم می خواد گریه کنم بارون ببار دلم گرفته

يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم ترس تموم وجودمو برداشت که شايد منم يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم. سريع از کنار مرداب دور شدم. حالا وقتي که ميبينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم و حالا مي فهمم گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده...

عشق با روح شقايق زيباست...عشق با حسرت عاشق زيباست...عشق با نبض دقايق زيباست...عشق با زهر حقايق زيباست...عشق با در حسرت ديدار تو بودن زيباست...